Concert- en ontspanningsreis Minderlittgen 2005
Zaterdagochtend was iedereen paraat om op het aangegeven tijdstip van 08.30 uur te kunnen vertrekken voor ons uitstapje naar Minderlittgen en omgeving in de Moseleiffel. De bussen arriveerden echter pas rond 08.45 uur. Met enige vertraging vertrok het gezelschap richting Luik om via de Ardennen in de Eifel terecht te komen. Het weer was niet goed maar de stemming best (we zaten per slot van rekening toch in de bus) Rond 11.30 uur kwamen we aan in het 858 jaar oude Minderlittgen en bij het Bürgerhaus stond een grote delegatie van de Musikverein Eintracht Minderlittgen klaar om ons te verwelkomen. Na het nodige handenschudden werden we naar binnen geleid en daar werd het ‘Bit’ meteen rijkelijk in de groep gebracht (cola en spa waren ook voorhanden..). Bovendien stond een Kartoffelsuppe mit Wurst und Brötchen gereed en dat ging er wel in. De voorzitter van Minderlittgen, Axel Hecking, heette ons welkom en sprak over hooggespannen verwachtingen. Kennelijk hadden onze cd’s en ons taptoe-optreden wel indruk op onze gastgevers gemaakt. Het podium werd al ingericht met het slagwerk en de stoelen voor iedereen. Het had even wat voeten in aarde maar het lukte.
Inwendig versterkt werden de kwartieren opgezocht; de sporthal en de twee hotels. De logistieke lijn tussen deze slaapplaatsen zou nog de hele reis als een rode draad door het programma lopen.
Vervolgens vertrokken de bussen via Wittlich naar Trier, de oudste stad van Duitsland. Daar werd een anderhalf uurtje doorgebracht met slenteren, winkelen en/of een terrasje of een museumpje pikken. Het weer was overigens uitermate geschikt voor deze bezigheden, want de zon scheen, het was droog en de temperatuur was aangenaam. De terugreis moest helaas al worden ingezet want om 17.00 uur stond een dinerbuffet in het Bürgerhaus in Minderlittgen gepland. Aldus geschiedde.
Het dinerbuffet bestond uit soep, diverse soorten warm vlees en dito sauzen, verschillende aardappel- en deeggarnituren, warme groenten, salades en tenslotte nog drie desserts. Werkelijk prima verzorgd en dat was ook te merken aan het geweldige applaus voor de catering.
Aansluitend vertrokken de bussen naar de sporthal en hotels. Per slot van rekening moest er ook nog geconcerteerd worden. Om 20.00 uur was iedereen dan ook in het Bürgerhaus terug. De zaal zat al helemaal vol bezoekers. De voorzitters van beide verenigingen spraken de zaal toe, waarbij verbroedering, eendracht (Eintracht) en harmonie (Cecilia) centraal stonden. Bovendien werden de contactpersonen Lou Kirkels, Jos Jacobs en Harrie Boers vermeld. Ook de loco-burgemeester sprak ons even toe. Voordat onze voorzitter Leon Strikers zijn toespraak hield werd overigens eerst de Millennium Mars uitgevoerd onder leiding van de componist zelf, onze Jo Savelkoul. Leon Strikers bood aan collega Axel Hecking van Eintracht vervolgens cadeaus aan in de vorm van deze Millennium Mars en een ingelijst embleem van St. Cecilia.
Daarna was het de beurt aan onze dirigent Thijs Tonnaer (dit weekend in veel ‘varianten’ toegesproken) voor het concertprogramma, hierbij in het Duits ‘moderiert’ door Hub Renet. Het concert verliep behoorlijk goed en geconcentreerd en de werken werden door het publiek hoog gewaardeerd gelet op het enthousiaste applaus. Na een korte pauze gingen de jassen uit (de temperatuur was er wel naar) en was er tijd voor het zogenaamde lichte repertoire. Ook dit programma verliep vlot en de roep om een ‘Zugabe’ was niet te missen. Bij Deep Purple ging de zaak helemaal uit de bol.
Na de toegift werden twee werken door St. Cecilia en haar gastorkest Eintracht samen uitgevoerd. ‘El Bimbo’ werd gespeeld onder leiding van Harrie Boers en de pasodoble ‘Ateneo Musical’ onder leiding van Thijs Tonnaer. Het officiële deel werd afgesloten door dankwoorden en het aanbieden van flessen wijn aan de dirigenten plus een grote mand met producten uit de Moseleiffel aan de vereniging.
Tot ongeveer 01.00 uur was er een gezellig samenzijn waarbij het Prosit-lied menigmaal werd gezongen. In een andere ruimte van het pand was een kleine discobar, waar men zich ook vermaakte.
De Cecilianen die in de hotels verbleven konden vervolgens genieten van een ongestoorde nachtrust, terwijl in de sporthal de gezelligheid en de muziek voor menigeen tot in de late…eh vroege uurtjes duurde. Aldaar werd het binnenkomsthalletje namelijk omgebouwd tot een gemütliche Stube met eigen huisorkest. De Cecilia-House-Bend, zoals ze zichzelf tegenwoordig noemen, toverde een oneindige regen van meezingers uit haar instrumenten. Menige keel werd aardig schor gezongen, maar gelukkig was er door enkele ‘verlichte zielen’ voorzien in kratten gerstenat. Op enig moment keerde de rust toch ergens in Minderlittgen terug…, waarschijnlijk net voor de haan zijn dagelijkse plicht moest gaan doen.
Zondagochtend was de club weer op tijd uit de veren voor het ontbijt in de ons inmiddels wel bekende zaal. Ook dit buffet was perfect geregeld en door menigeen werd een goede bodem gelegd voor de ongetwijfeld zware zondag. Broodjes, divers vlees- en kaasbeleg, maar ook roerei en gebakken spek.
De ‘sporthalslapers’ oogden in grote lijn overigens toch wel allemaal fit. De logistieke operatie werd aansluitend weer uitgevoerd en alle spullen werden in de bussen geladen.
Het gezelschap van 2 bussen, 1 instrumentenwagen en 2 personenauto’s (een hele karavaan) toog vervolgens richting Traben-Trarbach, een idyllisch plaatsje aan de Moezel, gelegen tussen Hunsrück en Eiffel. In de eerste bus werd een toelichting gegeven op de streek, de diverse producten en natuurlijk de wijn. Boven op de berg bij Traben-Trarbach werd een korte stop gemaakt om te genieten van het panorama, maar ook om even een foto te maken met de vlag. Het zou te gek zijn wanneer dat op een gezamenlijke reis vergeten zou worden.
Even na 11.00 uur kwamen we aan bij de aanlegsteigers. Alle Cecilianen gingen op de boot en voorin werd de Cecilia-vlag door de kapitein hoogstpersoonlijk in de mast gehangen (met dank aan Etienne Savelkoul) Het schip werd bijna geheel door ons bevolkt en het werd nog net niet MS Sankt Cäcilia gedoopt. Over de Moezel werd volgens programma naar Bernkastel-Kues gevaren en onderweg kon men van een hapje en/of een drankje genieten, of uitsluitend van het uitzicht genieten, de hoge en steile hellingen vol met druivenstruiken, bomen in mooie herfstkleuren en soms een wijngoed of een ruïne. De zwanen in de Moesel vergezelden ons.
De boottocht duurde een tweetal uurtjes. In Bernkastel was er kort tijd om verder te verpozen, te eten, rond te wandelen of te winkelen. Het platzconcert vond plaats op de markt. Een prachtige, gezellige locatie met vakwerkhuizen (zelfs uit de vijftiende eeuw) rondom en daarmee akoestisch ook nog prima. Vele mensen waren getuige van het optreden van ons orkest. Het weer was opnieuw prima en het programma, bestaande uit lichtere werken en veel marsen, viel duidelijk in de smaak. Alles liep geweldig, zelfs de toeristentrein kwam op het goede moment langs, en de toegift kon dus ook hier niet uitblijven. Enkele werken werden in de laatste maten reeds met applaus ondersteund en door het publiek werd aan geüniformeerde Cecilianen gevraagd of we misschien een staats- of een militair orkest waren.
Na het opbergen van de instrumenten toog de meute naar het aan de andere kant van de Moezel gelegen wijnmuseum Vinothek. In de historische gewelfkelders van het St.-Nikolaus-hospitaal kon iedereen ongeveer 130 ‘vloeibare schatten’ van Mosel, Saar en Ruwer in hun veelzijdigheid en verschillende kwaliteitsklassen beleven, vergelijken en genieten. Dit werd dan ook in mindere of meerdere mate door de aanwezigen gedaan. Sommigen proefden, anderen dronken….en als de wijn is in de man……, nou ja..de stemming werd er zeker niet minder om!
Vanaf 19.30 uur werd verzameld bij de bussen aan de kade en werd afscheid genomen van de delegatie van Eintracht, die ter plaatse was. De terugreis verliep voorspoedig en om 22.15 uur draaiden we (na een paar extra rotonderondjes) het Burgemeester Kotenplein op. Een mooie reis kwam helaas ten einde. Het smaakt zeker naar meer…
Inspanning en ontspanning gaan bij ons hand in hand. Inspanning wanneer het moet, ontspanning wanneer het kan! Een goede combinatie.
Dank is op zijn plaats aan bestuur en organisatoren en aan alle betrokkenen binnen en buiten onze vereniging voor organisatie, ondersteuning, begeleiding, opvang en verzorging, muzikale leiding, materiaaltransport etc. etc. Dank aan muzikanten voor hun inzet en aan onze supporters voor hun aanwezigheid.
We kunnen trots terug kijken op dit weekend. Opnieuw een mijlpaal in onze rijke geschiedenis.